عضویت بچه های کارشناسی کامپیوتر در face book groups

سلام بچه هایی که تو فیس بوک عضو هستند میتونن در facebook groupsبچه های کارشناسی کامپیوتر عضو شوند

[e-mail]

شخصیت شناسی از روی امضاء

کسانی که به طرف عقربه های ساعت امضاء می‌کنند انسان‌های منطقی هستند.
کسانی که بر عکس عقربه‌های ساعت امضاء می کنند دیر منطق را قبول می‌کنند و بیشتر غیر منطقی هستند.
کسانی که از خطوط عمودی استفاده می کنند لجاجت و پافشاری در امور دارند.
کسانی که از خطوط افقی استفاده می کنند انسان‌های منظم هستند.
کسانی که با فشار امضاء می‌کنند در کودکی سختی کشیده‌اند.
کسانی که پیچیده امضاء می‌کنند شکاک هستند.
کسانی که در امضای خود اسم و فامیل می‌نویسند خودشان را در فامیل برتر می دانند.
کسانی که در امضای خود فامیل می‌نویسند دارای منزلت هستند.
کسانی که اسم شان را می‌نویسند و روی اسم شان خط می‌زنند شخصیت خود را نشناخته‌اند.
کسانی که به حالت دایره و بیضی امضاء می‌کنند ، کسانی هستند که می خواهند به قله برسند.
شما جزو کدام دسته هستید؟

اعضای جدید خودشون رو معرفی کنن

اعضای جدید خودشون رو معرفی کنن

1.اسم مستعارت چیه؟

2.نظرت راجع به dotexe چیه؟

3.جنبه منبه داری یا نه؟

4.چی کارا میکنی؟

5.اگه میتینگ یا تور تو dotexe بزاریم میای یا نه؟

6. از چه طریقی با dotexe آشنا شدی ؟

حضورت به ما دلگرمی میده

خوش امدی

 

 

مشورت

بچه ها یه فکری بحال این آمار و احتمال بکنید،هر کس ایده ای داره بگه که یه جمع بندی کلی کنیم

که از مرز مشروطی بیرون بیاییم.

آنهایی که رفته‌اند ... آنهایی که مانده‌اند

 

آنهایی که ( از ایران) رفته اند، ایمیلشان را در حسرت ِ نامه از آنهایی که مانده اند باز می کنند و از اینکه هیچ نامه ای ندارند کلافه می شوند

 آنهایی که (در ایران) مانده اند هر روز ایمیلشان را چک می کنند و از اینکه نامه ای از آنهایی که رفته اند ندارند، کفرشان در میاید

 آنها که رفته اند همانطور که دارند یک غذای فوری درست می کنند تا تنهایی بخورند، در این خیالند که آنهایی که مانده اند الان دارند دور هم دیزی یا قورمه سبزی با برنج زعفرانی می خورند و جمعشان جمع است

 آنها که مانده اند، همانطور که دارند یک غذای سر دستی می پزند، تجسم می کنند آنها که رفته اند الان با دوستان جدیدشان گل می گویند و گل میشنوند و از ان غذاهایی می خورند که توی کتاب های آشپزی عکسش هست.

 آنها که رفته اند، فکر می کنند آنهایی که مانده اند دائم با هم به گردش میروند... دربند، لواسان، بام تهران و درکه و… و آنها را که آن گوشه دنیا تک افتاده اند، فراموش کرده اند.

 آنها که مانده اند، تصور می کنند آنها که رفته اند، هرشب به بار و دیسکو می روند و خوش می گذرانند و آنهایی را که اینجا گیر هستند فراموش کرده اند.

 آنها که مانده اند بر این باورند که آنهایی که رفته اند دیگر حق اظهار نظر ندارند و فوری قلم برداشته و اسم شان را خط می زنند.

 آنها که رفته اند، با شوق و ذوق بیانیه امضا می کنند و می خواهند خودشان را به جریان سیاسی کشوری که تویش نیستند، ملحق کنند.

 آنها که مانده اند در حسرت بی بی سی و صدای آمریکای بدون پارازیت، و اینترنت بدون فیلتر و رسانه های تماماً دولتی  کلافه می شوند.

 آنها که رفته اند پای اینترنت پر سرعت، دنبال فوتبال شبکه 3 با گزارش عادل یا سریالهای داخلی  و با کلام پارسی و فضاهایی ایرانی هستند

 آنها که مانده اند، در ذهنشان از آن طرف، مدینه فاضله می سازند.

 آنها که رفته اند، به خاک گرفتن خاطراتشان در سرزمین مادری، حسرت میخورند.

 و بالاخره:

 

آنهایی که مانده اند می خواهند بروند... آنهایی که رفته اند می خواهند بر گردند...

 

اما... هم آنهایی که رفته اند و هم آنهایی که مانده اند در یک چیز مشترکند :  احساس تنهایی...