گروه بچه های کارشناسی توسعه 89

مورچه دومی گفت: باران شاید اشک خدا باشد وقتی دلش از شما آدمها می شکند.

مورچه سومی گفت: من هم فکر می کنم رعد و برق، بغض خدا باشد از دست شما آدمها.

مورچه چهارمی گفت: خدا شما آدمها را خلیفه خودش قرار داد در روی زمین اما این رسمش نبود.

مورچه پنجمی گفت: شما زبان شیطان را در برابر خدا دراز کرده اید.

مورچه ششمی گفت: شما آدمها جهنم را آباد کرده اید.

مورچه هفتمی گفت: با این حال اگر خدا به ما هم می گفت؛ که در مقابل شما سجده کنیم، می کردیم.

مورچه هشتمی گفت: اما شما در برابر خود خدا سجده نمی کنید.

مورچه نهمی گفت: خب حالا، بس کنید دیگر. این که نماینده همه آدمها نیست.

گفتم: حالا من از بدی شما مورچه ها بگویم؟

همگی گفتند بگو.

گفتم: ما آدمها خرما می گذاریم روی مزار پدرمان تا ملت بخورند اما شما می آیید و خرماها را دستکاری می کنید.

مورچه اولی گفت: تو برای چی خرما را می گذاری روی مزار پدرت؟

گفتم: برای اینکه ملت بخورند.

مورچه دومی گفت: بخورند که چه بشود؟

گفتم: که برای پدرم فاتحه بخوانند.

مورچه سومی گفت: از کجا می دانی ما وقتی لب به خرمای جنابعالی می زنیم، برای پدرت فاتحه نمی خوانیم؟

مورچه چهارمی گفت: من عمرا دیگر به خرماهای مزار پدرت دست بزنم. ناراحتم کردی!

همان مورچه سومی گفت: ندید بدید!

مورچه پنجمی گفت: ما اگر چیزی از روی مزار پدرت خوردیم، روزی ما بوده، به تو چه مربوط؟

مورچه ششمی گفت: حالا این بنده خدا یک حرفی زد.

مورچه هفتمی گفت: با یک خرما ۲۰۰۰ مورچه تا چند روز سیر می شوند اما با ۲۰۰۰ خرما هم یک آدم، سیرمانی ندارد. حالا این حرف را زدی که چه؟ خیال کردی ما محتاج خرمای تو هستیم.

مورچه هشتمی گفت: بچه ها!

مورچه نهمی گفت: حالا تو هم گریه نکن. این مورچه ها اگر حرفی می زنند چیزی در دلشان نیست.

همین طور که داشتم اشک می ریختم گفتم: حیف که شما مورچه ها نام یکی از سوره های کتاب آسمانی ما مسلمانها هستید؛ سوره “نمل” و الا جوابتان را می دادم.

مورچه اولی گفت: مثلا چی می خواستی بگی؟

مورچه دومی گفت: می خواهی بروم در چشمت و تو هم هیچ کاری نتوانی بکنی؟

مورچه سومی گفت: حالا که اینطور شد، بچه ها به پیش!

و سیل مورچه ها آمدند طرف من و من همین که داشتم یکی یکی آنها را می کشتم و دست و پا می زدم که از بدنم پرت شوند پایین، از خواب پریدم. هاج و واج آمدم بلند شوم که برای بار نوزدهم سرم خورد به سنگ لحد. این بار بد درد گرفت. خدایا! این چه خوابی بود که من دیدم؟ نکند یک روز با این مورچه ها دعوایم شود؟

پانوشت 1 :
بريده اي از رمان "سمفوني مورچه ها"